niedziela, 15 sierpnia 2010

Wspomnień czar

Ostrzeżenie: będzie okropnie długo!!

No to wróciłam. Tak więcej na amen. Nie przewiduję już na ten rok żadnych wyjazdów.
Niby powinnam opisać najpierw pobyt na Helu, żeby trzymać się chronologii, ale po co? ;-)
Zacznę od końca.
Czyli Krynica Zdrój

Poprzednim razem byłam tam 13 lat temu.
O Ani wróble nawet nie ćwierkały, a Aś była uroczym dziewczęciem u progu kariery szkolnej.
Wtedy mieszkaliśmy w Żegiestowie. Teraz w Krynicy Dolnej.
Oba wyjazdy łączy jedno - powódź.
A właściwie popowodziowe krajobrazy.
Ale po kolei!
Tym razem obowiązkowy zestaw wyjazdowy składał się z: Ani, mojego małża i mnie. Rabarbara była jeszcze na Helu.
Podróż zaczęliśmy 0 5:00. Jestem zwolenniczką obłędnie wczesnych wyjazdów, bo dzięki temu nie spędza się całego dnia w podróży. Ale i tak jechaliśmy 7 i pół godziny!
Właśnie przez ten koszmarny potop. A właściwie zniszczenia, które poczynił.
Wiecie co? Co innego jest oglądać zdjęcia w necie, a co innego zobaczyć na żywo...
Zdewastowane drogi, osuwiska...
W jednym miejscu jezdni nie ma. W innym asfalt wypuczony na wysokość dorosłego człowieka słusznej postury. Pozrywane mosty...
A gdzieś tam na dole ciurka sobie takie małe, płytkie coś. Niewiarygodne, że taki bełcik o głębokości 20-30cm może zamienić się w ryczący niepohamowany żywioł. Porywający wszystko, co mu stanie na drodze.

Kamienna pustynia? Nie. To Poprad. A dokładnie tzw Polska Łopata.
Po drugiej stronie Słowacja i taki oto widok:
W tym przypadku można chyba mówić o dużym szczęściu właściciela tego letniaka...

No dobra!
Dość smutków!
Czas na więcej szczegółów.

Dzień pierwszy
Niedziela 08.08

Ogólne rozeznanie terenu pod tytułem: gdzie tu do cholery można zjeść obiad???
Można. W Muszynie na przykład ;-)
Fajny "Bar Kinga u Hutka"
Pstrąg i placek po góralsku będą mi się jeszcze długo śnić, budząc we mnie pożądanie wręcz fizyczne ;-)

Dzień drugi
Poniedziałek 09.08
Góra Parkowa.
Oczywiście do góry wjeżdżamy kolejką

A na górze: Eldorado dla małolaty
czyli zjeżdżalnie grawitacyjne.




Jak zjeżdżała w tej rurze, to od razu wiedziałam, że moje dziecię nadciąga z góry. Jakby nie było matka rozróżni kwilenie noworodka spośród innych, a co dopiero mówić o wrzasku dziewięciolatki ;-)

Później rozochocona Ania odkryła zjeżdżalnię pontonową
I oczywiście też musiała ją przetestować:
Śmignęła mi w takim tempie, że zdążyłam cyknąć jedynie tył oddalającej się panny warkoczykowej.

Następnie do głosu doszłam JA!
Zażądałam stanowczo marszu do źródełka miłości.
Dotarliśmy, a jakże. Nieważne, że było ostro w dół (później trza się było mozolnie gramolić pod górę).
Warto było:

Jak głosi legenda, kto napije się wody z tego źródełka będzie mieć szczęście w miłości forever.
Czyli męski trup ma się słać gęsto u mych stóp.
No nie wiem...
Jedyne trupy, które padają za moją sprawą to nieśmiertelne w tym sezonie komary...
Męskie zezwłoki jakoś się nie poniewierają.
Mężu też chłepnął tej cudownej mikstury. Ale nie tak nachalnie jak jego żona, nie mówiąc już o młodszej córce, którą prawie siłą musieliśmy odciągać od tego eliksiru miłości.
Opiła się tej wody do wypęku. A później stwierdziła z zadowoleniem:
-No! To teraz Mateusz NA PEWNO się we mnie zakocha!

Ponieważ ambitnym człekiem jestem, od razu na początku wyprawy oznajmiłam, że z Góry Parkowej schodzę, a nie zjeżdżam niczym emerytka!
I dzięki temu doszliśmy do kolejnego źródełka. Tym razem Bociana

Symbolem czego jest bocian nie muszę pisać.
Tak więc stanowczo i zdecydowanie odmówiłam zanurzenia w nim choćby czubka najmniejszego palca w TEJ wodzie!
Mój ślubny wypił. Ale dla porządku przypomniałam mu uprzejmie, że po pierwsze normę dzieciową odwaliłam, a po drugie warsztat pracy dawno temu wyniosłam na strych i niech spada!
Ania natomiast poleciała do tego zbiornika z H2O niczym spragniony wędrowiec na pustyni!
-Czyś ty oszalała?? - zakrzyknęłam przerażona i zbulwersowana wizją gromady wnucząt.
-No co? Ja chcę mieć dzieci!
-TERAZ???
-No nieeee... Za jakiś czas. Później trochę.
Ulżyło mi ;-)
Kolejnym etapem było Muzeum Zabawek.
O raju! Jak w raju!!
Jedno tylko zdjęcie będzie z tego pobytu, chociaż obfociłam wszystkie gabloty.


Ta przepiękna lalka wielkości mniej więcej dwulatka ma buzię z porcelany, ruchome oczy i ręce, prawdziwe włosy.
Wyposażona jest w skórzany(!) kufer podróżny zamieniający się w szafę pełną ciuszków do przebrania.
Posiada również własne, eleganckie łóżko.
Lala wraz z rzeczami widocznymi na zdjęciu została znaleziona w tym roku pod podłogą starego domu gdzieś w Sudetach. Dokładnego miejsca znaleziska nie podano. I słusznie!
Znając wścibską naturę Polaków (w tym i swoją własną) 3/4 starych domów zostało by rozebranych do ostatniego gwoździa ;-)

Ania była zachwycona tak jak i ja :-)
Na koniec wpis pamiątkowy w księdze:
"Ania G.... z mamął - jakoś tak z francuska - stwierdziła moja sis, jak jej powiedziałam ;-D


Dzień trzeci
Wtorek 10.08

Ania z tatą wyruszają na prawdziwą wycieczkę w góry. 11 km do przejścia.
Ja nie byłam nawet brana pod uwagę w tej wyprawie.
Tzn. byłam - jako człek do podwiezienia ekipy na start i późniejszego odebrania na mecie.
Kiedy część mojej najbliższej rodziny mozolnie zdobywała szczyty, ja beztrosko szwendałam się po deptaku i przyległościach Krynicy.
Odwiedziłam między innymi muzeum Nikifora.
Warto! Jeśli któraś z Was dziewczyny zabłądzi w tamte okolice, to polecam odwiedziny w willi "Romanówka".
Zdjęć nie mam, bo aparat powędrował z Anią, a mnie się nie chciało ciągnąc ciężkiego sprzęcicha Aśki.
Następnie po raz pierwszy w życiu zjadłam oscypka na gorąco z żurawiną.
PYCHA!!!
Sam się w paszczy rozpływa!
A później...
Echhh...
Łakomstwo mnie zgubiło...
Skusiłam się na czekoladę z bitą śmietana.
Wnioski:
Oscypek zdecydowanie tak, czekoladzie w płynie mówimy stanowcze nie!
Cokolwiek zmaltretowana nadmiarem słodkości pojechałam na zad do domu.
I dokładnie w chwili kiedy wjechałam do garażu zadzwonił mój mąż z prośbą o odebranie ich z Powroźnika, czyli mety.
Pojechałam po wędrowców, zastanawiając się po drodze w jakimż to stanie odnajdę dwie padliny...
Nic z tych rzeczy!
Rześcy byli i energiczni. Zwłaszcza Ania, bo małż od razu poskarżył mi się, że go mała brutalnie poganiała pokrzykując:
-No tato! Rusz się! Szybko! Szczyt przed nami do zdobycia!

Oprócz zdobywania szczytów zbierali też prawdziwki. Ale zaskoczył mnie totalnie widok ich obuwia...
Oto adidasy Ani:
Dżinsy się doprały dzięki tzw "różowej sile".
Na adidasy mam jeden pomysł: WYWALIĆ!!

Ponieważ rodzina była pełna zapału i werwy zawiozłam ich do Żegiestowa.
Ot - taka podróż sentymentalna ;-)
Zdjęcia z Żegiestowa to te "powodziowe, prezentowane na początku tego posta.
Więc teraz tylko jedno:


W tym domu mieszkaliśmy 13 lat temu. W zasadzie prawie się nie zmienił. Ma tylko wymienione balustrady i zrobione nowe ogrodzenie.


Dzień czwarty
Środa 11.08

Spływ Dunajcem.
Oj zapału do tej wycieczki to ja nie miałam...
Czemu?
Bo ja się boję wody!
A tu perspektywa płynięcia chybotliwą tratwą po rwącej rzece...
Głupio sądziłam, że jakoś te pół godziny wytrzymam.
Hehehe! Skąd ja wytrzasnęłam teki, a nie inny czas płynięcia?
Nie wiem!
Już na parkingu spytałam panią pobierającą haracz za postój ile to trwa i usłyszałam wiadomość, która mnie poraziła swoją prostotą:
-Oj niedługo! Jakieś 2 godziny.
2 GODZINY???? RANY BOSKIE!!! Toż to wieczność!!
Nadzieją natchnęła mnie niekończąca się kolejka po bilety na spływ.
Takiego ogonka, to ja już lata całe nie widziałam.
Tak na moje oko co najmniej 2 godziny stania!
Pomyślałam, że może te dwa potwory się zrażą i ze spływu wyjdą nici.
Za dobrze by było!
Małż gdzieś się stlenił zostawiając żonę i córkę na szarym końcu kolejki.
Wrócił po jakiś 15 minutach.
Z biletami!
Nie wiem jak tego dokonał.
Pytałam czy udawał inwalidę wojennego w zaawansowanej ciąży, czy wzorem Janosika odebrał je komuś bogatemu w celu wykorzystania ich przez biedotę, czyli nas.
Skwitował krótkim, acz wiele mówiącym:
-Eeee!
Nie było wyjścia.
Wsiadłam na to coś chybotliwe ze złączonych ze sobą 5 maleńkich skorupek i w myślach żegnałam się już z życiem...

Od razu po wyruszeniu dowiedziałam się, że do upragnionego stałego lądu muszę poczekać 18 km. Z czego kilometr będzie przez Słowację.
I tak oto spędzając wakacje w kraju, niespodzianie znaleźliśmy się za granicą ;-)
Po kilkunastu minutach jakoś lekko wyluzowałam i było mi całkiem fajnie :-)
Flisacy, którzy sterowali tą łupinką w sam raz dla pana Maluśkiewicza byli bardzo rozmowni i sympatyczni.
Jeden z nich dopuścił moją Anię do tyczki (czy jak to się tam nazywa). Ba! Nawet oddał jej część swojej garderoby ;-D
W tle za dzielną flisaczką widać fragment Trzech Koron.

A tu proszę państwa widzimy skały zwane siedmioma śpiącymi mnichami.
Podobno mają się obudzić, gdy obok będzie przepływać żona, która nigdy nie zdradziła swojego męża.
Oczywiście śpią nadal ;-)
Ale ja mam na to swoją własną teorię.
Otóż mnisi to faceci jakby nie było. Tak więc pewnie obudzą się ze zdziwienia, jak obok nich będzie przepływał mąż, który nie zdradził swojej żony.
No ale cóż! Twórca legendy był zapewne facetem i zadziałała tu tzw solidarność plemników ;-)
Po szczęśliwym wylądowaniu na stałym lądzie poszliśmy coś zjeść.
I w menu przeczytałam nazwę potrawy, której kompletnie nie znałam. Tzn nie znałam, dopóki nie przeczytałam na głos. Otóż "stało" tam jak wół:
Kebap.
Ot takie małe zdumienie lingwistyczne ;-)

Dzień piąty
Czwartek 12.08

Rano mąż rzucił hasło:
-Jedziemy na basen!
-Szlag! Znowu woda!
Wcale mi się tam nie podobało! Dwa basen: jeden brodzik do kostek, drugi 1,2m.
Jeden za płytki, drugi za głęboki jak dla mnie. Ja nie wchodzę do wody
powyżej pępka!
Siedziałam nabzdyczona jak zła kwoka i odliczałam czas od wyjścia.
Ania natomiast była zachwycona. Mężu też ;-)
Ale za to później pojechaliśmy na Jaworzynę Krynicką w celu zdobycia szczytu za pomocą kolejki gondolowej


Pierwszy raz jechaliśmy tam oczywiście 13 lat temu. I to dzień po otwarciu.
Wagoniki ciągle są te same, tylko na szczycie Jaworzyny przybyło kilka zajazdów i restauracji:

Za to widoki są takie same jak były. Czyli zapierające dech w piersi :-)

Poszliśmy też na lekki spacerek do schroniska PTTK. Tablica informowała, że idzie się do niej 7 minut.
No ja nie wiem kto i jak to mierzył?
Galopem chyba!
Bo my szliśmy ok 20 minut!
Przy wspomnianym schronisku przeżyłam kolejne zdumienie. Tym razem, że tak powiem natury infrastrukturalnej ;-)
Otóż ponad 1000 m n.p.m. mają tam kanalizację! Tak, tak!
Pierwsza rzecz jaka mi się rzuciła w oczy to właśnie studzienka kanalizacyjna!
A ja?? Niby mieszkam w Warszawie - "stolycy" jakby nie patrzeć, a o kanalizacji to se możemy jedynie poczytać ;-)


Dzień szósty
Piątek 13.08

Do południa lało. A później przestało ;-)
Więc pojechaliśmy do Muszyny i wspięliśmy się do ruin zamku biskupów z XIV wieku.
Ruiny jak ruiny - kupa starych kamieni, a obok archeolodzy z upodobaniem grzebiący w kolejnych warstwach ziemi.
Ale za to widoki...



Przez lornetkę widać lepiej ;-)

Później trzeba było zejść nie łamiąc sobie niczego, co było niebywałym wyczynem zważywszy na stan drogi po deszczu i do tego rozjeżdżonej przez ciężki sprzęt archeologów :-/
Jakoś się udało.
A więc nadeszła kolej na następną wyprawę.
ZAGRANICZNĄ! A jakże! :-D


Oto dowód rzeczowo-osobowy, że tam byliśmy:



No cóż... Nie była to wyprawa na miarę tej Kolumba. Nie ma co kryć;-)
Dokładnie 70 m za granicę :-D
A skąd to wiem?
A bo przed mostem, po słowackiej stronie stała tablica z napisem:
"Rzeczpospolita Polska 70m"
Powiedziałam mojemu mężowi, że wcale mi się takie przekraczanie granicy nie podoba!
Co to za przyjemność??
Gdzie celnicy? Gdzie WOPiści?? Gdzie te kolejki i niepewność: wpuszczą, czy przeczeszą?
Ponieważ dzień był jeszcze młody pojechaliśmy na dalszą wycieczkę. Młoda z ojcem pomknęli w las, a ja stanowczo odmówiłam dalszych spacerów i oflagowałam się na zwalonym pniu świerka czy też innego modrzewia. Poczekałam sobie na nich spokojnie esemesując ze starszym dziecięciem.
Ania, dobrze dziecko zrobiła zdjęcia z tej krótkiej wyprawy i wtedy przypomniałam sobie, że tam też byliśmy z Asią 13 lat temu:


Ładnie, prawda? :-)

Dzień siódmy
Sobota 14.08

Dzień powrotu.
No cóż się może w taki dzień wydarzyć - spyta ktoś. No fakt! Normalnym ludziom poza dopakowaniem do bagażu kilku rzeczy zapewne nic...
Normalnym...
Ale nie mnie!
Budzik zdołał obudzić mnie o 4:10, chociaż nastawiony był o 10 min wcześniej ;-)
Postanowiłam jeszcze chwilkę poleżeć i pogapić się za okno na błyskawice.
Nagle usłyszałam huk i coś spadło na podłogę w pokoju.
I cisza...
Pomyślałam, że może mężu gruchnął na glebę przez sen, ale przecież zacząłby się zaraz gramolić z powrotem.
I nagle:
WZZZZZIIUUUUU!!!!!!!! Coś śmignęło mi nad głową!
Co?
Nietoperz!
Wpadł biedak przez uchylone okno. Widać po imprezie do domu wracał i po pijaku lokale pomylił, bo obok był cerkiew, w której nietoperze miały swoją ostoję (prawem chronioną!)
Co było robić? Wygramoliłam się z pościeli, otworzyłam drzwi balkonowe na oścież i stanęłam sobie grzecznie z boczku, patrząc czy ogłupiały nocek w końcu zdecyduje się na powrót na dzwonnicę ;-)
Śmigał po pokoju jak torpeda - w tę i na zad! Tak mi przemknęło przez głowę, że chyba już na zawsze tam zostaniemy, bo on się wcale nie wybierał na dwór!
W końcu jednak śmignął przez okno.
Ulga niewątpliwie była obopólna - moja i jego ;-)
A co w tym czasie robił mój mąż???
Czy bronił swoich dwóch kobiet przed atakiem mini wampira? Czy stawił mu dzielnie czoła??
Jakby to powiedzieć...
Skrył czoło...
Pod kołdrą. Własną. I tylko czasem dobiegało mnie zduszone:
-No już??? No zrób coś!!!

Pojechaliśmy do domu. Tym razem mężu siedział całą drogę za kierownicą.
Nie bardzo rozumiałam czemu.
W tamtą stronę jechałam od startu do mety ja, ale w drodze powrotnej mieliśmy się zmienić.
A tu nic...
Dopiero w domu mnie olśniło!
-Ty gadzie! - wykrzyknęłam pod adresem męża, kiedy to wysiadłam z samochodu w charakterze ciekłej glutoplazmy.
-Ty gadzie! Ja już wiem, dlaczego w tamtą stronę ja prowadziłam, a w tą ty! W tamtą słońce smażyło kierowcę, czyli mnie! A w tę - pasażera - czyli znowu mnie!! Hipokryto! A ojcu memu szlochałeś w słuchawkę, że cię żona nie dopuszcza do kierownicy!!
Komentarz męża?
-Hehehehe!
Nie wiem, jak to interpretować? ;-)))

Było świetnie. Dużo chodzenia i zwiedzania. Sporo wspomnień i trochę zdjęć.
Starałam się opisać pobyt w miarę zwięźle. Raczej mi nie wyszło. Ale i tak pominęłam sporo śmiesznostek jak np. krem ze ślimaków, książka, która leczy WSZYSTKO itp, itd ;-)
Ale to może już "inną razą"

Dotarł ktoś do końca tego posta???

42 komentarze:

  1. Ato, serdecznie się pośmiałam. Urocze jednak miałaś wakacje! Cudne!
    Mam nadzieję, ze nie wszystko opisałaś i jeszcze kilka perełek nam zapodasz!

    OdpowiedzUsuń
  2. Myślałam, że dłuższy będzie ten post ;-)
    Cieszę się, że wróciłaś pełna wrażeń i mam nadzieję, że wypoczęta...
    Dobrze móc znów czytać Twoje wpisy...

    Zaintrygował mnie też krem ze ślimaków (?)

    OdpowiedzUsuń
  3. Ależ Ty umiesz pisać!!! Bardzo lubię czytać Twoje posty. Uśmiałam się do łez. Czekam na więcej i pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Z wielką przyjemnością przeczytałam ten post.A ten krem ze ślimaków to kulinarny czy kosmetyczny jest? A może dwa w jednym? Najważniejsze,że jesteś z wyjazdu zadowolona i wypoczęłaś.
    Miłego, ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Jasne, że dotarłam, bo koniecznie chciałam powspominać, ja tam byłam.....no nie powiem ile lat temu. Wiele się zmieniło, ale źródełko to samo, Poprad tak samo kamienisty i widoki nadal cudne.
    Monika, dzięki Ci za tę podróż do czasów szczenięcych i za piękne foty :)))

    OdpowiedzUsuń
  6. Ja dotarłam,ale mnie zatkało. 13 lat temu, po trzech tygodniach pobytu w Żegiestowie wraz z trójką smarkatych mocno dzieciaków spitalałam w podskokach i zdązyłam w ostatniej chwili. Byłam tam na takiej pseudokolonii z dzieciakami z ośrodka dla niewidomych. Piętrowy bydyneczek,a obok małe domki kempingowe nad samym Popradem. Kojarzysz? Miejscowość malutka,mogłyśmy się spotkać! 13 lat zmarnowane!

    OdpowiedzUsuń
  7. Dotarłam i powspominałam sobie :). Byłam w Muszynie i Krynicy 12 lat temu, a na spływie Dunajcem jeszcze dawniej. Czytając Twój post miałam wrażenie jakbym znowu tam była :). Dzięki za tę chwilę wspomnień (bardzo przyjemnych zresztą :)).

    OdpowiedzUsuń
  8. ale sie usmialam :))
    Ato dzieki:) tak mnie troszke odstresowalas przed wyjazdem:)
    a najlepsze byly opisy zrodelek
    pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja dotarłam do końca :) Ato, mam wrażenie jednak, że z połowy ekscesów nie skorzystałaś, ani w rurze nie zjechałaś, ani na basenie nie popływałaś, wycieczka w góry na 3 dzień też nie Twoja?? ;)))

    OdpowiedzUsuń
  10. Dziękuję Wam za przemiłe słowa :-)

    Kankanko - dokładnie tak - cudny wyjazd, masa wspomnień i jeszcze trochę w zanadrzu ;-)

    Kasiu - za mało napisałam??? O matulu!! O kremie napiszę za czas jakiś, bo do tej pory mnie bawi :-D

    Janeczko - bardzo Ci dziękuję :-)))

    Anabell - do paszczy ten krem ;-)

    Krzysiu - cieszę się, że mogłam przyczynić się do miłych wspomnień :-))

    Laura - ja tam byłam PO powodzi w '97. Tak więc nie mogłyśmy się spotkać. A miejsce kojarzę! Chyba kapkę bliżej Muszyny byłaś niż ja. Tak na oko - jeden zjazd wcześniej w dół z głównej drogi...

    Frasiu - cieszę się, że i Tobie przypomniałam te piękne okolice :-)

    Dominiko - nie stresuj się! W końcu to TYLKO wyjazd ;-))

    Nailo - tak to bywa ;-) O powodach raczej nie chcę pisać. Ale i tak jestem wybawiona i wypoczęta. I za grosz we mnie rozczarowania :-))

    OdpowiedzUsuń
  11. no proszę, też tam byłam! nie napiszę, że 13 lat temu, ale coś koło tego (jak znajdę foty, to se policzę) - ale takich wypaśnych zjeżdżalni nie doświadczyłam :( A jest tam jeszcze knajpa co zwie się "Węgierska korona"?
    A jak se wyjechałam na wycieczkę "za granicę", to o mało do kraju bym nie dotarła :D dobrze, że to jeszcze era celników była, bo pomogli :)
    Twoja relacja czadowa :)))

    OdpowiedzUsuń
  12. O matko jaka długa relacja :) muszę jeszcze nad tym postem przysiąść :) ale to może jutro.

    OdpowiedzUsuń
  13. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  14. ja dotarłam do końca postu
    i bardzo mi się podobało

    OdpowiedzUsuń
  15. przeczytalam wszystko do konca .urocze wakacje .kocham te rejony i zazdroszcze .pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  16. Jak dla mnie ciut za krótko. Chciałam sobie naprawde poczytać, a tu tylko krótka relacja.
    No cóż, poczekam na tę inną razę ;o)
    Żegiestów też wspominam bardzo ciepło, ale byłam tam trochę więcje niż 13 lat temu ;o)
    I przyznam szczerze, że ja mieszkam też w dużym mieście, no bo Kraków to też nie wioska, a na kanalizację się jakoś rónież doczekać nie mogę ;o)

    OdpowiedzUsuń
  17. Ja dotarłam:-)
    I to bez większych problemów!
    Świetny dziennik podróży!
    Jak już zrobisz karierę literacką, to proszę nie zapomnij, że ja Cię od daaaaawna namawiam do pisania;-)))
    Bawiłam się doskonale.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  18. Przeczytałam i jutro też tu wrócę :D

    Dobrze że już jesteś i znowu piszesz :)

    OdpowiedzUsuń
  19. Nie tylko, ze dotarlam do konca, ale mi zalko, ze tak malo;( Swietna relacja i chetnie poczytalabym wiecej:))

    OdpowiedzUsuń
  20. Całkiem miłe wakacje,jednym słowem SUPER:)
    Tylko jak dałaś sobie radę z nietoperzem... ja bym chyba dla bezpieczeństwa zemdlała:)))
    Fajnie że jesteś!

    OdpowiedzUsuń
  21. Ale fajnie miałaś...
    Co do źródełka miłości to nie wiem, po co Ci męski trup u stóp, ja bym wolała żywego faceta :)
    Atrakcje super, ja też uwielbiam czynne wakacje. Po latach wyjazdów na obozy harcerskie z zajętą każdą minuta dnia i nocy ostatnio przeprowadziłam rozmowę z moja siostrą:
    Ona - zestresowana jesteś, na wczasy byście pojechali...
    Ja - a po co?
    Ona - no odpocząć...
    Ja - przecież na wczasach można umrzeć z nudów...
    Wody też nie lubię, chociaż do najbardziej udanych obozów zaliczam trzytygodniowy spływ kajakowy :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Oczywiście, że dotarł;-) Cudna historia, świetne wakacje zdaje się były;-)

    Cudnego poniedziałku:-)

    OdpowiedzUsuń
  23. No to się najeździłaś, nazwiedzałaś i nafotografowałaś:) A koty tęskniły? Pozdrawiam pourlopowo:)))

    OdpowiedzUsuń
  24. Agatko - nie wiem. Jakoś nie rzuciła mi się w oczy.

    Aneta - miłego przysiadania ;-)


    Mpenzi - bardzo się w takim razie cieszę :-)))

    Majowababciu - nie mogę stwierdzić, ze kocham tamte strony, bo rzadko tam bywam. Ale podobają mi się niewątpliwie :-)


    Kiniu - za krótko?? O matulu!! A ja myślałam, że przesadziłam z opisem :-DD


    Florentyno - nie zapomnę, ale raczej nie przewiduję kariery literackiej ;-))


    Aploch - a proszę bardzo! Serdecznie zapraszam :-)


    Stardust - litości nie masz?? :-DD Paluchy bolą od pukania w klawiszony ;-D

    Magda-lenko - to nie był mój pierwszy raz z nietoperzem ;-) Opisywałam już jakiś czas temu jak ganiałam takowego po własnym domu broniąc własnej Matki ;-)

    Irenko - szczerze mówiąc czynnych wakacji to ja za bardzo nie lubię... Wolę totalne lenistwo na plaży ;-) Ale taka odmiana też była fajna.
    Co do tych trupów - to taka przenośnia - oni giną z uwielbienia i nikogo poza mną nie widzą, czyli są martwi dla świata ;-DD

    Ladybird - dokładnie tak! Świetnie było :-))

    Kaprysiu - kocica tęskniła. Opędzić się od niej nie mogłam (i nie chciałam). W tej chwili mam jednego kota. Półtora miesiąca temu musiałam uśpić Supełka, bo był nieuleczalnie chory i zapadł w śpiączkę :-(

    OdpowiedzUsuń
  25. Nie dotarłam do końca, ale nie ze znudzenia tylko jak zajrzalam i zobaczyłam, że szykuje się dluższa rozrywka to w ramach umartwiania się i udawania, że jestem osobą dorosłą i odpowiedzialną zostawiam sobie lekturę na po pracy;P wtedy zamieszczę odpowiedni komentarz pełen zachwytów;)

    OdpowiedzUsuń
  26. O fajnie, że już jesteś :) Stęskniłam się za Twoimi postami :) Relacja super!

    OdpowiedzUsuń
  27. Doczytałam wszystko! Też tam byłam!
    ...dzieści lat temu :)
    Doczytałam do końca w nadziei na Pavlovą [ten wyszczerzony] a tu.. nie ma! I tu http://garymoniki.blogspot.com/ też nie ma [ten zmartwiony]

    OdpowiedzUsuń
  28. No, niech mi teraz ktoś zarzuci że długie posty piszę!!!! :DDDD
    Wyprawa fantastyczna - troszkę zazdraszczam, ale tylko troszkę:))))
    Pieniny uwielbiam, nie mogę się doczekać kiedy ponownie me oczka je ujrzą:))) Tą razą z dzieciami mymi, ale to kiedyś:)
    No i widzę że Twój Małż równie sprytny co mój:>>
    Serdecznie pozdrawiam
    P.S. Lawendę słać????

    OdpowiedzUsuń
  29. Pat - miłej więc lektury ;-)

    Agajaw - jest, jest! A poszewka 40x40 ;-)

    Zula - bardzo mnie cieszą Twoje słowa :-)) Dziękuję!


    Jolcia - Pavlową zrobię. Ale póki co działam przetwórczo, co zapewne zauważyłaś na Garkotłuku ;-)

    Iwonko - a na co dzień te małże takie mało kreatywne niby... ;-)
    SŁAĆ!! Lecę furtkę otwierać ;-D

    OdpowiedzUsuń
  30. Dobrnęłam do końca, choć za drugim razem dopiero;))Uwielbiam Cię czytać, zawsze sprawiasz,że się nie raz uśmiechnę:)))

    OdpowiedzUsuń
  31. Żegiestów,Krynica,Muszyna,Piwniczna wspomnienia szczenięce. Lubię ludzi z poczuciem humory,jesteś fantastyczna,lecę czytać Twoje starocie. Anka krakowianka

    OdpowiedzUsuń
  32. Super czytadełko! Szkoda, że takie krótkie. Muszę namówić moje drugie Pół na taką wyprawę w przyszłym roku. Pozdrawiam. Kasia

    OdpowiedzUsuń
  33. Jolinko - bardzo mi miło :-))

    Anko krakowianko - dziękuję! :-))

    Kasiu - koniecznie jedźcie. Warto :-)

    OdpowiedzUsuń
  34. Ja dotarłam. I zarykiwałam się ze śmiechu. Czy Ty zarabiasz pisaniem na życie, bo jak nie, to może zaczniesz? Pozdrawiam serdecznie i proszę o jeszcze.

    OdpowiedzUsuń
  35. Halinko - nie zarabiam w taki sposób. Chociaż też w pewnym sensie "książkami" :-) Dziękuję za odwiedziny na moim blogu i zapraszam częściej :-)

    OdpowiedzUsuń
  36. :)
    Znów nie doceniasz swojego męża, on chciał abyś świeciła w blasku słońca, które zapewne przyćmiłaś. My faceci zawsze lubimy być w Waszym cieniu, ale Wy doszukujecie się w tym drugiego dna. Jeszcze się taki nie urodził co by Wam dogodził.
    Co do legendy skał mnichów, to taa, myślałby kto, że jesteście takie święte. Jak to przysłowie mówi nie święte garnki lepią

    OdpowiedzUsuń
  37. Krzysztof - Twoje argumentacje mnie rozwalają! :-D Faceci to jednak podstępna nacja, zawsze umiejąca się ustawić w odpowiednim świetle - nawet tchórzliwie trzymając głowę pod kołdrą ;-PP

    OdpowiedzUsuń
  38. Jaką kołdrą? Wy wszystko od razu sprowadzacie do łóżka. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. WIEDZIAŁAM!! WIEDZIAŁAM, że to napiszesz :-DDD
      A gdzie niby mój KM się schował przed inwazją nietoperka?? :-PP

      Usuń
  39. Acz proszę jaka przewidywalna, wróżka czy któś?
    Co do męża, rozegrał to perfekcyjnie. Teraz krótkie zajęcia z taktyki: najpierw jest rozpoznanie bojem, czyli z dawna bój podjazdowy. Jak zapewne wiesz na pierwszy bój nie rzuca się od razu wszystkich najlepszych sił, faceci pozostawiają je w odwodzie na później. My to mamy to we krwi, to działa samoczynnie. Zostaliśmy wychowani na "Czterech pancernych...", "Stawce większej niż życie", "Sztyrlicu" no i M.A.S.H-u. Poza tym wiedział, że sobie poradzisz.....
    P.s.
    Najważniejsze, że dzisiaj weekendzik się zaczyna, znowu trochę poczytam, popiszę a Ty będziesz musiała to czytać :D..... sorry

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję, że chcesz pozostawić po sobie ślad :-)